Hayat Trenle Bir Yolculuk Gibidir

Hayat Trenle Bir Yolculuk Gibidir. Çeşitli duraklarla, rota değişiklerle ve hatta kazalarla bile. Doğumdan itibaren, bizim veliler ile trende oturup ve düşünüyoruz ki, her zaman onlarla birlikte yolculuk yapacağız. Ama onlar aniden bir istasyonunda çıkıyorlar ve biz onlarsız yalnız yolculuğuna devam ediyoruz. Zaman geçtikçe, vagona başka insanlar oturuyor. Bazıları bizim için çok önemli oluyorlar, hatta yolculuk sonuna kadar kalıyorlar bizimle. Bazıları, bizim çevremizde boş koltuk bırakarak vagondan iniyorlar. Birileride istasyonlarda o kadar sesiz kayboluyorlar ki, biz dikkat etmicez bile, hani onları koltuklarında tamamen farklı insanlar oturuyor.

Bu yolculuk neşe dolu olacak, üzüntülerle, beklentilerle, umutlarla, ihanetlerle, aflarla, selamlarla ve vedalarla dolu olacak. Bazı anlarda, biz durdurma düğmesine basıp başka bir vagona geçmeyi düşüneceğiz. Bazen de samimi bir zevkle bakacağız pencere ve yeni gelen yolcularla ilgileneceğiz. Yolculuğun sırrı, biz bilmiyoruz hangi istasyonda bizim inmemi gerekecek. Sadece yolculuğun keyfini çıkarmak gerek ve yanında oturan yolcular için rahat bir hale getirmek gerek.

Bu çok önemli. Sonuçta, biz bizim son istasyonumuza ulaştığımız zaman, yolculuğa devam edecek insanların hissetmeleri gerek, hani bizim yerimiz boş kaldı. Onlarda sıcak anılar kalsın, az önce koltukta oturan insandan.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

twenty one − = eleven