Yakın Olanları Şimdi Takdir Edin, Sonra Değil. Ben 5 yıl sonra onu aradım. İşin tuhafı, o numarasını bile değiştirmemişti, sanki aramamı bekliyordu. O telefonu açtığında ben titremeye başladım. Sesinden ben anladım onun çok mutlu olduğunu. Gülen çocukların seslerini duydum. O “Alo” dediğinde, ben nutku oldum. Ne diyeceğimi bilemedim. Onun adına sevindim, ama aynı zamanda kalbim sızlıyordu. O zaman, beş yıl önce o bana beni sonsuza dek seveceğini söyledi. Ben güldüm ve dedim: “Sen daha kendi mutlulunu bulacaksın!” İçimden onun yalan söylemediğini biliyordum, ama yinede onu bırakıp gittim.

Bir kez daha o “Alo” dediğinde, ben telefonu kapattım. Ondan mesaj geldi. O yazdı: “Merhaba, senin aramanı bekliyordum! Sesini duymak için ümit ediyordum. Ama sen o zaman ki gibi, bir korkaksın. Şimdi artık telefonu kapatabilirim. Senin aradığının nedenini biliyorum. Seni hala sevdiğimi öğrenmek için. Evet, seviyorum! Sana o zaman yalan söylemedim…” Onu aramaya çalıştım, ama telefonu kapalıydı. Ertesi gün aradım, sonra daha ve bir daha aradım, ama ulaşamadığım. Her gün arıyordum, onu bulmaya çalıştım, ama o sanki kayıp oldu.

Şimdi 39 yaşındayım. Ben yalnızım. Bende ne çocuk, ne de bir yavru kedi var. Ama 15 yıl önce olduğu gibi aynı numara. Belki o beni arar diye…..